Andriani Vontetsianou. "Το ξημέρωμα τον βρήκε να περπατά σκεπτικός στον δρόμο, στα Μουράγια. Πήγαινε πάντα εκεί σαν ήθελε να ηρεμήσει και να σκεφτεί. Και τώρα, που ένιωθε τα πόδια του να μην έχουν βάρος και την ψυχή του να φτερουγίζει, δεν θα μπορούσε να βρει πιο ιδανικό μέρος για να μοιραστεί την χαρά του με τα ψηλόλιγνα σπίτια που έκρυβαν ενετικά μυστικά πίσω από τους πολύχρωμους τοίχους. Η θέα στην θάλασσα από αυτό το σημείο, απλά μαγευτική απλωνόταν μπροστά του γεμάτη υποσχέσεις και ο ουρανός, τον καλοσώριζε με το πρώτο του φως, ζέσταινε την ήδη θερμή καρδιά του. Είχε μόλις φύγει από το σπίτι της. Μετά από μια βραδιά που περίμενε καιρό και που την είχε ζήσει αμέτρητες φορές στην φαντασία του. Το κάθε τι το είχε οργανώσει στο μυαλό του ξανά και ξανά, πως θα την αγγίξει, τι θα της πει, το πρώτο τους φιλί. Και όμως, σαν έφτασε η στιγμή να γευτεί τα δώρα της και να πιεί τους μεθυστικούς χυμούς της, απλά τα ξέχασε όλα. Δεν χρειαζόταν οδηγίες ή κανόνες. Δεν υπήρχαν καν λέξεις να της πει. Μόνο "ψυχή μου" της ψιθύριζε κάθε τόσο και αυτό έβγαινε από το στόμα του λες και ήταν η τελευταία του λέξη. Εναρμονίστηκαν τα κορμιά. Χόρεψαν σε μελωδίες που ενορχήστρωναν οι δύο τους. Ακόμα και οι αναπνοές τους ήταν συντονισμένες και την κατάλληλη στιγμή, φωνάζοντας δυνατά ελευθέρωσαν από μέσα τους την απόλυτη ηδονή... Αυτά σκεφτόταν και περπατούσε. Μίλαγε μόνος του και χαμογελούσε. Ίσως να ήταν και ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στο νησί. Σίγουρα, η μέρα που ερχόταν, θα ήταν ξεχωριστή. Άρχιζε πια, μια καινούργια ζωή... Με εκείνη. Μαζί...
2 σχόλια:
Andriani Vontetsianou. "Το ξημέρωμα τον βρήκε να περπατά σκεπτικός στον δρόμο, στα Μουράγια. Πήγαινε πάντα εκεί σαν ήθελε να ηρεμήσει και να σκεφτεί. Και τώρα, που ένιωθε τα πόδια του να μην έχουν βάρος και την ψυχή του να φτερουγίζει, δεν θα μπορούσε να βρει πιο ιδανικό μέρος για να μοιραστεί την χαρά του με τα ψηλόλιγνα σπίτια που έκρυβαν ενετικά μυστικά πίσω από τους πολύχρωμους τοίχους. Η θέα στην θάλασσα από αυτό το σημείο, απλά μαγευτική απλωνόταν μπροστά του γεμάτη υποσχέσεις και ο ουρανός, τον καλοσώριζε με το πρώτο του φως, ζέσταινε την ήδη θερμή καρδιά του. Είχε μόλις φύγει από το σπίτι της. Μετά από μια βραδιά που περίμενε καιρό και που την είχε ζήσει αμέτρητες φορές στην φαντασία του. Το κάθε τι το είχε οργανώσει στο μυαλό του ξανά και ξανά, πως θα την αγγίξει, τι θα της πει, το πρώτο τους φιλί. Και όμως, σαν έφτασε η στιγμή να γευτεί τα δώρα της και να πιεί τους μεθυστικούς χυμούς της, απλά τα ξέχασε όλα. Δεν χρειαζόταν οδηγίες ή κανόνες. Δεν υπήρχαν καν λέξεις να της πει. Μόνο "ψυχή μου" της ψιθύριζε κάθε τόσο και αυτό έβγαινε από το στόμα του λες και ήταν η τελευταία του λέξη. Εναρμονίστηκαν τα κορμιά. Χόρεψαν σε μελωδίες που ενορχήστρωναν οι δύο τους. Ακόμα και οι αναπνοές τους ήταν συντονισμένες και την κατάλληλη στιγμή, φωνάζοντας δυνατά ελευθέρωσαν από μέσα τους την απόλυτη ηδονή... Αυτά σκεφτόταν και περπατούσε. Μίλαγε μόνος του και χαμογελούσε. Ίσως να ήταν και ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στο νησί. Σίγουρα, η μέρα που ερχόταν, θα ήταν ξεχωριστή. Άρχιζε πια, μια καινούργια ζωή... Με εκείνη. Μαζί...
Δημοσίευση σχολίου